خیلی وقت بود در اینجا چیزی ننوشته بودم اما زمانی که در سایت آشوب دیدم که قرار است که قطعه ی ۳۳ بهشت زهرا را تخریب کنند گریستم و این سطور را در اشک های خویش نوشتم.
به یاد جزنی ها گلسرخی ها پویان ها رضایی ها دانشیان ها و ........
نام هایی که هرکدام خود یک جهان هستند جهانی پر از عشق به انسان پر از عشق به رهایی و برابری انسان ها و اما ...
آیا اینان حتی ۲ متر خاک هم برایشان زیاد است؟ آیا اینان کم برای این سرزمین کردند که ۲ متر خاک هم نباید داشته باشند؟ گله ام از حاکمان نیست که آنان وظیفه ی تاریخی و طبیعی خویش را انجام می دهند آن هم به نحو احسن یعنی تخریب تاریخ مبارزات یک جامعه! گله ام از خودمان است آری خودمان ماهایی که برای تغییر نکردن یک نام بر روی نقشه ی جغرافیایی آن همه سروصدا راه انداختیم! ما هایی که برای زیر آب نرفتن چند ستون ساختمانی آن همه زمین و زمان را به هم دوختیم حال کجاییم؟ چرا نمی آییم فریاد بزنیم که این تاریخ سرزمین ماست این ها را از ما نگیرید.
دوستان مطلب سایت آشوب را در اینجا بخوانید.
در اینجا هم امضا کنید.
پ .ن: دوستان یک تقاضا دارم یک لوگو برای این پتیشن بسازید و همگی در وبلاگ های خود قرار دهیم.
پ.ن: در مورد دیگر کارهای اعتراضی هم همفکری کنیم چند پیشنهاد مشخص دارم:
نامه نگاری به مسئولان داخلی
نامه نگاری به مجامع بین الملل
تحصن و تومار جمع کردن کتبی در مکان هایی مثل دانشگاه
حضور در بهشت زهرا در یک روز و ساعت خاص برای گرامیداشت یاد و خاطره ی آن عزیزان
|
+| نوشته شده توسط
آرش در دوشنبه دوم آبان 1384
|
